Niedawno skończyłaś posiłek i wciąż myślisz o jedzeniu. Zastanawiasz się, co zjesz później, masz ochotę na coś słodkiego albo trudno Ci skupić się na innych sprawach, bo Twoje myśli ciągle wracają do tego jednego tematu. Być może próbujesz odwrócić od nich uwagę, ale po chwili znów pojawia się chęć sięgnięcia po przekąskę.
Ciągłe myślenie o jedzeniu może mieć różne przyczyny. Czasem wynika z głodu i zbyt małej ilości jedzenia w ciągu dnia, a czasem wiąże się ze stresem, trudnymi emocjami lub restrykcyjnymi zasadami żywieniowymi.
Dlatego zamiast próbować za wszelką cenę przestać myśleć o jedzeniu, warto najpierw zrozumieć, skąd biorą się te myśli.
Dlaczego ciągle myślę o jedzeniu?
Myślenie o jedzeniu jest naturalne. Planujemy posiłki, wymieniamy się przepisami ze znajomymi, a czasem po prostu przychodzi nam na coś ochota — to całkowicie normalne.
Problem zaczyna się wtedy, kiedy kwestie z tym związane zajmują coraz więcej miejsca w codziennym życiu, a myśli stają się uporczywe, utrudniają koncentrację i wywołują napięcie.
Częste myśli o jedzeniu mogą być związane zarówno ze sposobem odżywiania i potrzebami fizjologicznymi organizmu, jak i z emocjami.
Zbyt mała ilość jedzenia i restrykcyjne diety
Jeśli pomijasz posiłki, jesz zbyt mało lub regularnie odmawiasz sobie określonych produktów, myśli o jedzeniu mogą stawać się coraz bardziej uporczywe.
Organizm potrzebuje energii, dlatego ograniczanie jedzenia może nasilać uczucie głodu i sprawiać, że bardziej koncentrujesz się na posiłkach. Dodatkowo sztywne zasady żywieniowe często sprawiają, że produkty uznawane za „zakazane” stają się dla Ciebie szczególnie kuszące.
Próba odzyskania kontroli poprzez kolejną restrykcyjną dietę zwykle nasila problem, zamiast go rozwiązywać.
Jedzenie emocjonalne – gdy jedzenie pomaga radzić sobie z napięciem
Nie zawsze sięgamy po jedzenie dlatego, że jesteśmy głodni. Czasem pojawia się ochota na coś słodkiego po stresującym dniu, z nudów, ze smutku lub w sytuacji, w której potrzebujemy chwili przyjemności.
Jedzenie emocjonalne polega na sięganiu po jedzenie pod wpływem emocji, a nie w odpowiedzi na fizyczny głód. Może przynosić chwilową ulgę, jednak nie niweluje trudności, które wywołały napięcie.
Samo jedzenie pod wpływem emocji nie oznacza zaburzenia odżywiania. Warto jednak przyjrzeć się temu zachowaniu, jeśli:
- jedzenie staje się głównym sposobem radzenia sobie z trudnymi sytuacjami,
- a myśli o nim zaczynają dominować w codziennym życiu.
Jak przestać myśleć o jedzeniu? Od czego zacząć?
Aby ograniczyć uporczywe myśli o jedzeniu, warto zadbać o regularne odżywianie, oraz przyjrzeć się swoim emocjom i stopniowo odchodzić od nadmiernych restrykcji. Nie chodzi o to, aby całkowicie wyeliminować myśli o jedzeniu, ale by przestały wywoływać napięcie i utrudniać codzienne funkcjonowanie.
Regularność posiłków i odpowiednia ilość jedzenia
Zastanów się, czy jesz wystarczająco dużo w ciągu dnia i czy między posiłkami nie pojawiają się zbyt długie przerwy.
Regularne jedzenie pomaga ograniczać narastający głód fizyczny, który może dodatkowo nasilać ochotę na jedzenie. Jest również jednym z elementów postępowania stosowanego w leczeniu zaburzenia z napadami objadania.
Rozpoznawanie własnych potrzeb i emocji
Kiedy kolejny raz pojawi się myśl o jedzeniu, spróbuj przyjrzeć się temu, co dzieje się w danym momencie.
Czy odczuwasz fizyczny głód? A może jesteś zmęczona, zestresowana, znudzona lub potrzebujesz odpoczynku?
Rozpoznanie potrzeby, która stoi za chęcią jedzenia, pozwala lepiej zrozumieć własne zachowanie. Jeśli jesteś głodna, odpowiedzią będzie jedzenie. Jeśli natomiast potrzebujesz odpoczynku, rozmowy lub chwili spokoju, możesz zastanowić się, jak inaczej zadbać o tę potrzebę.
Nie oznacza to, że musisz rezygnować z jedzenia za każdym razem, gdy pojawia się ochota niezwiązana z głodem. Jedzenie może być również źródłem przyjemności.
Rezygnacja z nadmiernych zakazów żywieniowych
Spróbuj przyjrzeć się zasadom, które stosujesz na co dzień. Czy rzeczywiście służą Twojemu zdrowiu, czy raczej wywołują napięcie i poczucie winy?
Budowanie bardziej elastycznej relacji z jedzeniem może pomóc ograniczyć nadmierną koncentrację na posiłkach i potrzebę ciągłego kontrolowania tego, co jesz.
Kiedy uporczywe myśli o jedzeniu wymagają pomocy specjalisty?
Nie każda częsta myśl o jedzeniu jest powodem do niepokoju. Warto jednak skonsultować się ze specjalistą, jeli:
- jedzenie zaczyna „rządzić” Twoim życiem,
- towarzyszy mu silne poczucie winy,
- pojawiają się napady objadania lub coraz bardziej restrykcyjne zasady żywieniowe,
Uporczywe myśli o jedzeniu mogą być jednym z sygnałów trudności w relacji z jedzeniem, ale same w sobie nie pozwalają rozpoznać zaburzenia odżywiania. Jeśli powodują cierpienie lub utrudniają na codzienne funkcjonowanie, warto przyjrzeć się im bliżej.
Podczas konsultacji psychodietetycznej możemy sprawdzić, jak wygląda Twój sposób odżywiania, w jakich sytuacjach najczęściej pojawiają się myśli o jedzeniu i jakie potrzeby mogą za nimi stać.
Jeśli czujesz, że jedzenie zajmuje coraz więcej miejsca w Twoich myślach i chcesz lepiej zrozumieć swoją relację z nim, umów konsultację psychodietetyczną. Wspólnie przyjrzymy się Twojej sytuacji i zastanowimy się, jakiego rodzaju wsparcia potrzebujesz.
Źródła i bibliografia
1. Narodowe Centrum Edukacji Żywieniowej, „6 oznak, że zaczynasz mieć zdrowszą relację z jedzeniem”. Materiał dotyczący budowania elastycznej relacji z jedzeniem i odchodzenia od nadmiernych restrykcji żywieniowych.
2. Narodowe Centrum Edukacji Żywieniowej, „Mindful eating – technika uważności”. Materiał dotyczący uważnego jedzenia i rozpoznawania sygnałów płynących z organizmu.
3. Narodowe Centrum Edukacji Żywieniowej, „Kompulsywne objadanie się”. Informacje dotyczące napadów objadania, restrykcji żywieniowych i relacji z jedzeniem.
4. Narodowe Centrum Edukacji Żywieniowej, „Jak można ograniczyć jedzenie emocjonalne podczas pandemii?”. Materiał dotyczący rozpoznawania emocji i sposobów radzenia sobie z napięciem.
5. National Institute for Health and Care Excellence (NICE), „Eating disorders: recognition and treatment”, NG69. Wytyczne dotyczące rozpoznawania i leczenia zaburzeń odżywiania, w tym zaburzenia z napadami objadania.
Dodaj komentarz